Het was mijn eerste PVDA-avond...

Vrijdag stond de eerste avond van de zorg op de agenda. Deze werd georganiseerd door de Oost-Vlaamse Basisgroep van de zorg en sociale sector. Ik kwam toe in het Geuzenhuis en zag mensen samenkomen. Mensen die voor mensen zorgen. Het was tevens mijn eerste PVDA-avond.

Het warme onthaal zette meteen de toon. Na een kennismaking door Kasper, één van de voorzitters van de basisgroep 'zorg en welzijn', gingen we per sector samenzitten: kort gezegd vonden de opvoeders, de maatschappelijk werkers en personeel uit de ziekenhuizen elkaar.

Ik sloot aan bij de groep van maatschappelijk werkers.

Aan de hand van enkele stellingen kwamen de thema's aan bod die momenteel sterk leven in de sector: privatisering, commercialisering, vermaatschappelijking, digitalisering en andere gewichtig klinkende evoluties passeerden de revue.

De grote betrokkenheid van de collega's uit de sociale sector leidde tot doorleefde discussies en de anekdotes stapelden zich op. De privatisering van de zorg werd tegen het licht gehouden: is dit per definitie een slechte zaak voor cliënten, gebruikers van de zorg? Wanneer er sprake is van een focus op winst, dan bleek dit vaak te leiden tot wantoestanden. Een degelijke begeleiding uitbouwen kost tijd en geld dus daar kan op bespaard worden.

Een term die doorheen de jaren wat aan inhoud heeft ingeboet, is 'emancipatorisch werken' of mensen 'empoweren'. Deze passe-partout kan een besparing verantwoorden omdat mensen die zorg nodig hebben, zichzelf (willens nillens) moeten organiseren om de juiste zorg te krijgen of in het slechtste geval zelf de zorg moeten voorzien of aankloppen bij de omgeving (vermaatschappelijking van de zorg als eufemisme voor een gebrekkig aanbod aan degelijke zorg).

De vraag viel ook of we niet alert moeten zijn dat acties tegen nieuwe tendensen vooral de huidige beperkingen in de sector bestendigen. We waren het er over eens dat er ook (bijvoorbeeld in de openbare sector) heel wat hiaten zijn die eeuwenoud zijn maar minstens evenveel aandacht verdienen. Overdreven bureaucratisering om er eentje te noemen.

Enkele collega's haalden goede voorbeelden aan: ook in een CAW is een stakingsaanzegging een optie en kan dit leiden tot - in dit voorbeeld - een effectieve (en noodzakelijke) vervanging. Wat het vuur bij mij aanwakkerde, was de reeks aan verhalen die illustreren dat je collega's kan warm maken om anders tegen het werk aan te kijken.

Bij wijze van pauze konden we onze hartjes ophalen aan koffie met zelfgebakken taart. (Zorg dragen voor elkaar is… koffie met taart voorzien!).

Nadien verzamelde Kasper de deelnemers aan het debat: Robert Crivit heeft het 'Sociaal Werk Actie Netwerk' in Vlaanderen mee opgericht, Toon Danhieux is vakbondsafgevaardigde bij LBC (ACV) en Nele Nachtergaele is co-voorzitter van de PVDA-basisgroep 'zorgsector en sociaal werk' onlangs ging ze nog op bezoek in het Gentse FPC.

Er werden enkele prangende vragen voorgelegd die de groepen voor de pauze opstelden en de panelleden gingen verder in op de thema’s die hen nauw aan het hart liggen. Nele Nachtergaele lichtte toe welke alternatieven de PVDA naar voor schuift als antwoord op de noden uit de zorg. Het KIWI-model waarbij de farmaceutische industrie wordt verplicht een geneesmiddel zo goedkoop mogelijk aan te bieden, was er één van: Onder andere in Nederland heeft dit al zijn vruchten afgeworpen.

Nele werkt als opvoeder en maakte de bedenking dat ‘de zorg voor aandeelhouders’ rust op een neoliberale grond die de zorgsector grondig kan verzieken. Denk maar aan de commercialisering in de rusthuissector en recent nog binnen het sociaal werk in Antwerpen.

Toon Danhieux ervoer in zijn werk als vakbondsafgevaardigde te vaak dat de overheid geen oren heeft naar de besognes van het personeel uit de zorgsector. Er zullen om die reden zeker nog acties volgen, met als eerste op de agenda de grote actie van 7 juni. Robert Crivit kon zich vinden in de stelling vanuit de zaal dat de mensen die zorg nodig hebben of beroep doen op sociaal werk ook betrokken moeten zijn in de sociale acties. Hij wees er op dat de vakbonden essentieel zijn om sociale acties mogelijk te maken en dat er al veel werk is verzet.

Mensen zagen hun bekommernissen erkend waardoor er regelmatig spontaan applaus volgde. Een avond als deze heeft verschillende functies en gedeelde zorg is er één van!

Ik leerde dat er vooral goesting en hoop nodig is om mensen te mobiliseren. Een netwerk vormen van mensen die geloven dat er een positief alternatief nodig en mogelijk is, geeft niet alleen energie maar kan leiden tot een exponentiële overtuigingskracht.